Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
6 / 9 / 2021

Από το ξεκίνημα σχεδόν της «πανδημίας» άρχισαν να αποκαλούν συνωμοσιολόγους και ψεκασμένους όσους διαφωνούσαν με οτιδήποτε σχετικά μ’αυτήν ή, απλώς, όσους είχαν μια διαφορετική άποψη. Το συνωμοσιολόγος σταδιακά υποχώρησε και τώρα μας έχει μείνει, κυρίως, το ψεκασμένος – το πιο αστείο από τα δύο.

Και δεν το ακούς μόνο από τίποτα παρακμιακούς δημοσιογράφους, αλλά ακόμα και μέσα στη Βουλή! Βρίζουν ως «ψεκασμένους» όσους τολμάνε να διαφωνήσουν με το οτιδήποτε, ασχέτως αν πρόκειται για έναν άνθρωπο, για χιλιάδες ανθρώπους, ή για εκατομμύρια!

Και ποιοι είναι αυτοί οι ψεκασμένοι, σε τελική ανάλυση; Είναι άνθρωποι που, αντί να δέχονται αμάσητα ό,τι τους λένε τα μεγάλα ΜΜΕ, σκέφτονται από μόνοι τους και ψάχνουν από μόνοι τους και, αναπόφευκτα, διαπιστώνουν – όπως έχουμε διαπιστώσει όλοι πλέον – ότι εδώ κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Αλλά ο όρος ψεκασμένος είναι απλά αστείος. Είναι τόσο αστείος που πρέπει να προσπαθήσεις, γαμώτο, για να τον θεωρήσεις βρισιά. Σου δίνεται η εντύπωση ότι μόνο καραγκιόζηδες θα τον χρησιμοποιούσαν.

Θα μπορούσαν, τουλάχιστον, να χρησιμοποιήσουν τη λέξη συνωμοσιολογός που, αν και κατά βάση υπερβολική ή ακόμα και λάθος, βγάζει κάποιο νόημα.

Η λέξη ψεκασμένος δεν βγάζει κανένα γαμημένο νόημα.

Τι θα πει «ψεκασμένος»; Κυριολεκτικά, προφανώς, κάποιος που τον έχουν ψεκάσει. Τελείως άσχετο με την υπόθεση. Η όλη σύνδεση ξεκίνησε από το γεγονός ότι οι συνωμοσιολόγοι μιλούσαν, εδώ και αρκετό καιρό, για αεροψεκασμoύς. Επομένως, όσοι μιλάνε για αεροψεκασμούς είναι συνωμοσιολόγοι, και όσοι είναι συνωμοσιολόγοι μιλάνε για αεροψεκασμούς: ε, και αυτός που πιστεύει ότι τον ψεκάζουν είναι... «ψεκασμένος». Άρα, ψεκασμένος σημαίνει συνωμοσιολόγος.

Ξέρετε κάτι, όμως; Αυτή η λογική είναι του είδους: ο αστυνόμος είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνόμος είναι μπουζούκι!

Είναι καταφανέστατα μια εσφαλμένη, αστεία λογική. Γιατί ο αστυνόμος είναι όργανο της τάξης ενώ το μπουζούκι είναι μουσικό όργανο – τελείως άλλο πράγμα.

Και αυτή τη γελοία λογική δεν την έχουμε δει, μέσα στην «πανδημία», να χρησιμοποιείται μόνο για τους... ψεκασμένους συμπολίτες μας αλλά και για διάφορα άλλα πράγματα. Όπως το να συγκρίνουν το εμβόλιο με το δίπλωμα οδήγησης ή την ικανότητα του πιλότου να πετά το αεροπλάνο!

Ο παραλογισμός και η παράνοια είναι σημάδια των ημερών. Αυτή είναι, ίσως, η πραγματική σημερινή πανδημία. Να σου λένε μαλακίες, με τρόπο μαλακισμένο, κι εσύ να πρέπει να κάνεις πως τις πιστεύεις... αλλιώς, είσαι μπουζούκι – εεεε, ψεκασμένος· συγνώμη.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]